گستو

X

گستو

شعرها و نوشته های منصور پور امینایی


	مي گريزم از اين همه شكيب مي گريزم از هجوم حوصله مي گريزم از امتداد خطوط راست! پناه مي برم به سنگ به باد ...! مثل درخت كه از خاك مي گريزد به شعله ها ... به دود ! ديگر فرياد هم از گوش ها عبور نمي كند ستاره ها در خاك فرو شدند و اسمان تا ابد حسرت زمين را به دوش خواهد كشيد... . \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در دوشنبه بیست و سوم آذر 1388 \|


	بگذار تا بسوزند با حرف هاي بيهده جانم را ...! بگذار تا بپاشند با باد تفرقه اشيانم را ! بگذار با سنگ تعصب بشكنند پايم را ! اما ميان اين همه تيرگي من مي نشانم بر بال هاي عشق احساس پاكم را باشد كه از درون تيرگي سرد نامردمي ها رنگ طلوع تبسم عشق همپاي افتاب عاطفه روشن كند دنياي تارم را ... \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در سه شنبه دهم آذر 1388 \|


	بر تن درخت زخمي است ! مانده از تيرهاي خزان كه قتل عام برگ ها را بيگاه و بي گناه در اشوبي سرد هم نشين خاك مي كند ... !!! در زمهرير عاطفه از باغ دل گلي نشكوفيد ! و اسمان پياده ام مي كند در كوير امال بيهده وقامت سرو را در هجوم وحشت باد ميان همهمه هاي واهمه مي شكنند ...!!!؟ \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در جمعه بیست و دوم آبان 1388 \|


	اي هرزه گرد كوچه هاي بي چراغ اي خاك نشين بي افلاك اي صبر پيشه ي هزار اندوه!!! پايان ستاره خاموشي لبخندهاست روزي كلاهت را باد خواهد برد و انوقت تو مي ماني و عطش هزار ساله ات ميان عرياني اينهمه اندوه... كه زنداني تن خسته ي خويش شدي و زخم گلوي دلت در فرياد بي كسي خاموش ماند ... ! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در سه شنبه بیست و یکم مهر 1388 \|


	حريم نياز از بام جاده هاي پيچ پيچ و سبز شمال تا انتهاي كوير تفتيده ي جنوب هردم صداي فاصله ها گوش دلم را پيوسته زنگ مي زند... !!! اينجا ميان قفل ديوارهاي تكرار تنها روياي چشم هاي مهربان تو فروغ شب بي ستاره ام شده است ! تو اكنده از غرور بر بال سبز جنگل انبوه مستانه گام مي زني ! انجا ميان وحشي مرغان اسمان از باده ي جواني و احساس پيوسته جام مي زني ! اينجا در پرتوي غم انگيز ماهتاب هرشب حكايت غم دوري تورا در قلب خون گرفته تكرار مي كنم... ! در اوج نا اميدي ام عطر تن تو را در ذهن خفته ام بيدار مي كنم ان لحظه ي وداع با اشك هاي گرم بر گونه هاي پر احساس و نرم هر قطره اش چو اتشي مي سوخت جانم را در لحظه ي وداع دلم مي گريست و لبم به خنده باز بود تنها ميان ما نگاه ها غريق راز بود ... در انتظار امدنت اي صبح ارزو گل هاي قاصدك عشق را پرواز مي دهم نام قشنگ تو را براي دل شيفته ام هماره اواز مي دهم . \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در پنجشنبه دوم مهر 1388 \|


	هق هق شبانه ي اب در بستر ناهموارش روياي قورباغه را اشفته مي كند .!!! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در شنبه بیست و یکم شهریور 1388 \|


	ارزو گفتمش: اي ارزو! تا كي توبامن رهسپاري؟ گفت: تا ان لحظه اي گويي به مرگ خويش... اري گفتمش: ايا دلت بر من نسوزد؟ گفت: هرگز! گفتمش: برعهد خويشت استواري؟ گفت: اري! گفتمش: ان لحظه هاي شادكامي را كه عمري من برايش جان فداكردم بگيري؟ گفت: اري! گفتمش: مي ده كه گردم لحظه اي بيخود زخويش... گفت: ان دم نيز بر اندوه خويشت هوشياري...! گفتمش: ايا كني بر من تو رحمي؟ گفت: اري گفتمش: ان چيست؟ گفت: ـ اميدواري... !!! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در چهارشنبه هجدهم شهریور 1388 \|


	ياد مهتاب مرا امشب تا كوچه هاي كودكي برد تا روزهاي ساده ي ازادگي برد ان روزها... من يك بغل احساس بودم شب تا سحر همراز ماه ناز بودم ان روزها... گيسوان بيد بود و دستان باد سرود اب بود و روشني مهتاب سنگ ها ناله ي سرگرداني باد را باور مي كردند ابرها مهرباني افتاب را قسمت مي كردند در مسير يادها جاري شدم... \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در دوشنبه نهم شهریور 1388 \|


	حضورعشق حجم لب هايت وسعت حضور عشق را نويد داد ... ! انجا كه شوق پرده ي عصمت گل را دريد ! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388 \|


	بغض بر سنگفرش سرد خاطره هاي درد خون درخت و گلوي بريده ي برگ ها اواز غم زده اي درگوش باد نجواگر خروشي عصيانگر است ... نقش خزان و دست الوده اش امال واژگونه ي فرياد راز كدام حرف نگفته و هزاران گلوي بغض در سينه ي دلي به خون خفته را نويد مي دهد... ؟! تاريكي شب هامان را شمعي بايد تا با فروغش درد هايمان را قسمت كنيم و صداي عاطفه ها را در گوش هاي خفته فرياد بزنيم چرا كه غنچه ها را در پاي حقارتي پست سر بريده اند!!! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در دوشنبه پنجم مرداد 1388 \|