وقت قرار اين دل بي تاب مي رسد

لب هاي پر عطش سينه زخم بود !

گويي بر اين گل پژمرده اب مي رسد

شب سايه هاي وحشت دل محو كرد

بر چشم هاي خسته ي من خواب مي رسد

زنگار دل ز اب روشن ديده رفت

موج نگاه خنده ي مهتاب مي رسد

با سنگ حسرت ار دل احساس ما شكست !

عشق و اميد و گرمي مهر شباب مي رسد

با سرو پر شكوه زمستان شكسته مانده ام

انديشه ي طلوع رخت با شتاب مي رسد .

ابر خوشبختي فضاي قلب ها را

                                               گوهر احساس باريده است

شكوفه

        شاخسار زندگي بر داد و حاصل

                                                         نور

جام دل را پر تكرار محبت بكنيم

زير پاي علف ساده دلي

چادر باور احساس زنيم .